384 IN FEL1CEM MEMORIAM ELIZABETH^. 



ejus, ita et in ore bominum, et in animis viget, ut, 

 per mortem exstincta invidia, atque incensa fama, 

 felicitas memoriae cum felicitate vitae quodammodo 

 certet. Nam si qua ex studio partium et dissensi- 

 one religionis vagatur fama factiosa (quae tamen ipsa 

 jam timida videtur, et consensu victa), ea et sincera 

 non est, et perennis esse non potest. Atque ob 

 earn causam praecipue baec, qualia sunt, de felicitate 

 ejus et divini favoris notis, eollegi ; ut malevolus 

 aliquis tantis Dei benedictionibus suas maledictiones 

 inserere vereatur. Si quis autem ad base, ut ille ad 

 Csesarem, &quot; Quse miremur, babemus : sed quae lau- 

 demus, expectamus ;&quot; sane existimo veram admirati- 

 onem quendam laudis exccssum esse. Neque ea, 

 quam descripsimus, felicitas ulii evenire potest, nisi 

 qui et a divina gratia eximie sustineatur atque fovea- 

 tur; ac etiam moribus et virtute bane fortunam sibi 

 aliqua ex parte finxerit. Sed tamen visum est pauca 

 admodum, quae ad mores pertinent, adjungere, in iis 

 solummodo, quas iniquiorum sermonibus maxime 

 aditum et fomitem praebere videntur. 



Fuit Elizabetba in religione pia et moderata, 

 et constans, ac novitatis inimica. Atque pietatis in 

 dicia, licet in factis et rebus, quas gessit, maxime 

 elucescant ; tamen et in vitae ratione et consuetudine 

 familiari adumbrata sunt. Liturgiis et divinis offi- 

 ciis, aut sacello solenniore, aut interiore raro abfuit. 

 In Scripturis et patrum scriptis (praecipue bead 

 Augustini) legendis, multum versata est. Preces 

 quasdam ipsa ex occasione et re nata composuit. 

 In Dei mentionem vel communi sermone incidens, 



