388 IN FELICEM MEMORIAM ELIZABETHS. 



hujus et negotii ratio patefacta est ; in quibus scrip- 

 turn erat, &quot; Vigilantiam reginae et concilii sui circa 

 catholicos elusum iri ; illam enim ad hoc tantum 

 intentam esse, ne quod caput, in persona alicujus 

 nobilis aut viri primarii, catholicorum factioni se at- 

 tolleret : at consilium jam tale adhiberi, ut per 

 homines privates atque ex inferior! nota, neque eos 

 inter se conspirantes et conscios, per secreta confes- 

 sionum omnia disponerentur et praeparentur.&quot; Atque 

 has turn artes adhibebantur, hujusmodi hominibus 

 (quod etiam nuper in casu non dissimili videre licuit) 

 usitatse et familiares. Hac tanta periculorum tem- 

 pestate, lex quaedam necessitatis imposita est Eliza- 

 bethse, ut earn partem subditorum, qua? a se alienata, 

 et per hujusmodi venena facta erat quasi insanabilis, 

 atque interim ob vitam privatam a publicis muneribus 

 et expensis immunem ditesceret, gravioribus legum 

 vinculis constringeret. Atque ingravescente malo, 

 cum origo ejus sacerdotibus seminariorum depu- 

 taretur, qui in exteris partibus nutriti, et exterorum 

 principum, hujus regni ex professo hostium, opibus 

 et eleemosynis sustentati essent ; et in locis versati, 

 ubi ne nomen quidem ipsum Elizabethan, nisi ut 

 hseretieae, excommunicatae, et dins devotae, audieba- 

 tur ; quique etsi non ipsi criminibus majestatis im- 

 buti, at eorum, qui hujusmodi sceleribus operam 

 dedissent, intimi agnoscerentur ; quique suis artibus 

 et venenis ipsam catholicorum massam, antea magis 

 dulcem et innoxiam, depravassent, et novo veluti 

 fermento et perniciosa malignitate infecissent ; non 

 aliud inventum est remedium, quam ut hujusmcdi 



