IN FELICEM MEMOKIAM ELIZABETHS. 389 



homines ab omni in hoc regnum aditu, sub pcena 

 capitis, prohiberentur : quod tandem vicesimo sep- 

 timo regni sui anno factum est. Neque ita multo 

 post eventus ipse, cum tanta tempestas hoc regnum 

 adorta esset et totis viribus incubuisset, horum 

 hominum invidiam et odium quidquam leniebat, sed 

 potius auxit ; ac si omnem charitatem patriae exuis- 

 sent. Ac postea sane, licet metus ab Hispania (qui 

 hujus severitatis stimulus erat) consedisset aut re- 

 mitteretur ; tamen, cum et memoria praeteriti tem- 

 poris in animis et sensibus hominum alte infixa 

 maneret, et leges semel facias, aut abrogare incon- 

 stans, aut negligere dissolutum videretur, ipsa rerum 

 vis Elizabethan! traxit, ut ad priorem rerum statum, 

 qui ante vicesimum tertium regni sui annum erat, 

 revertere sibi integrum non esset. Hue accessit 

 quorundam in fisci commodis augendis industria ; 

 et ministrorum justitiag, qui non aliam patriae salu- 

 tem, quam quse legibus continetur, introspicere aut 

 intueri consueverunt, solicitudo ; quae quidem exe- 

 cutionem legum poscebant et urgebant. Ipsa tamen 

 (in naturae suas specimen manifestum) ita legum 

 mucronem contudit, ut pauci pro numero sacerdotes 

 capitali supplicio plecterentur. Neque haec defen- 

 sionis loco dicta sunt, qua res istas non egent : cum 

 et salus regni in hoc verteretur, et universae istius 

 severitatis ratio et modus longe infra sanguinaria, 

 et inter Christianos vix nomiuanda, eaque potius ab 

 arrogantia atque malitia quam a necessitate pro- 

 fecta, pontificiorum exempla steterit. Sed ejus, quod 

 asseruimus, memores, earn in causa religionis mode- 



