390 IN FELICEM MEMOIUAM ELIZABETHS. 



ratam fuisse, et variationem, quse fuit, non in natura 

 sua, sed in temporibus exstitisse, demonstrasse nos 

 existimamus. 



De constantia autem Elizabeths in religione ac 

 ejus cultu, maximum argumentum est, quod religio- 

 nem pontificiam, regno sororis auctoritate publica 

 et multa cura impense et stabilitam et altas jam 

 radices agentem, atque omnium, qui in magistrati- 

 bus et cum potestate erant, consensu et studio firma- 

 tam ; tamen, quandoquidem nee verbo Dei, nee pri 

 mitive puritati, nee conscientia? sua3 consentanea 

 esset, maximo animo et paucissimis adjumentis 

 convulsit et abrogavit. Neque id praeceps aut acri 

 impetu, sed prudenter et tempestive fecit. Idque, 

 turn ex aliis multis rebus, turn ex responso quodam 

 suo per occasionem facto conjicere licet. Nam 

 primis regni diebus, cum in omen et gratulationem 

 novi principatus vincti (ut moris est) solverentur, 

 accessit ad earn, ad sacellum turn pergentem, auli- 

 cus quidam, qui ex natura et consuetudine jocandi, 

 licentiam quandam sibi assumpserat : isque, sive ex 

 motu proprio, sive a quodam prudentiore immissus, 

 libellum supplicem ei porrexit, et in magna fre- 

 quentia clara voce addidit, &quot; Restare adhuc quatuor 

 aut quinque vinctos, idque immerito ; illis se liber- 

 tatem ut reliquis petere ; eos esse quatuor Evange- 

 listas, atque etiam apostolum Paulum, qui diu 

 ignota lingua, tanquam carcere, conclusi, inter po- 

 pulum conversari non possent.&quot; Cui ilia pruden- 

 tissime, &quot; Sciscitandum adhuc melius ab ipsis esse, 

 utrum liberari vellent, necne .&quot; Atque ita impro- 



