IN HENRICUM PRJNCIPEM WALLI^ ELOGIUM. 403 



aliqua insigni nota amorum transigeret. Nemo re- 

 periebatur in aula ejus apud eum praepotens, aut in 

 animo ejus validus ; quin et studia ipsa, quibus 

 capiebatur maxime, potius tempora patiebantur quam 

 excessus, et magis repetita erant per vices, quam 

 quod exstaret aliquod unum, quod reliqua superaret 

 et compesceret ; sive ea moderatio fuit, sive in natura 

 non admodum praecoci, sed lente maturescente, non 

 cernebantur adhuc quae praevalitura erant. Ingenio 

 certe pollebat, eratque et curiosus satis et capax, 

 sed sermone tardior et tanquam impeditus : tamen 

 si quis diligenter observaverat ea, quae ab eo profe- 

 rebantur, sive quaestionis vim obtinebant, sive sen- 

 tentiae, ad rem omnino erant, et captum non vul- 

 garem arguebant ; ut, in ilia loqueridi tarditate et 

 raritate, judicium ejus magis suspensum videretur et 

 anxium, quam infirmum aut hebes. Interim au- 

 diendi miris modis patiens, etiam in negotiis, quae 

 in longitudinem porrigebantur ; idque cum atten- 

 tione et sine taedio, ut raro animo peregrinaretur, 

 aut fessa mente aliud ageret, sed ad ea, quae dice- 

 bantur aut agebantur, animum adverteret atque 

 applicaret ; quod magnam ei (si vita suppetisset) 

 prudentiam spondebat. Certe in illius principis 

 natura plurima erant obscura, neque judicio cujus- 

 piam patefacienda, sed tempore, quod ei praereptum 

 est. Attamen quaa apparebant, optima erant, quod 

 famae satis est. Mortuus est setatis suae anno deci- 

 mo nono ex febri contumaci, quae ubique, a magnis 

 et insulanis fere insolitis siccitatibus ac fervoribus 



