REDAUGUTIO PHILOSOt&amp;gt;HIARUM. 449 



Aristotelem, qui utrumque tempus ad se traxerit : 

 atque verisimile esse, philosophiam in eo ipso tan- 

 quam sedes fixas posuisse, ut nihil restet nisi ut 

 conservetur et ornetur. Ego, filii, cogitationem 

 hanc esse existimo hominis vel imperiti, vel partibus 

 infecti, vel desidis. Est enim (ut dicit scriptura) 

 desidia quaedam, quae sibi prudens videtur et septem- 

 plici rationum pondere gravior. Atque proculdubio 

 (si verum omnino dicendum est) ista desidia hujus 

 opinionis invenietur pars vel maxima ; dum humanae 

 naturae ingenita superbia, vitiis propriis non solum 

 ignoscens, verum etiam cultum quendam prophanum 

 attribuens, laborum et inquirendi et experiendi 

 fugam, pro ea qua? prudentiae comes sit diffidentia, 

 veneretur : neque ita multo post, socordia singulo- 

 rum judicium et auctoritatern universorum repraesen- 

 tet et effingit. 



Nos vero primo illud interrogamus. An ob illud 

 vir magnus Aristoteles, quod utrumque tempus 

 traxerit? Certe magnus: Itane ? At non major 

 quam impostorum maximus. Impostura enim, at 

 que adeo principis imposturae, Antichristi, haec prag- 

 rogativa singularis est. &quot; Veni&quot; (inquit veritas ipsa) 

 &amp;lt;( in nomine patris mei, nee recipitis me : si quis 

 venerit nomine suo, eum recipietis.&quot; Audistisne 

 filii ? sensu non proprio certe, sed pio et vero, qui 

 in nomine paternitatis aut antiquitatis venerit, non 

 receptum iri, qui autem priora prosternendo, des- 

 truendo, auctoritatem sibi usurpaverit, et in nomine 

 proprio venerit, eum homines sequi. Atque si quis 

 unquam in philosophia in nomine proprio vcnit, is 

 VOL. 11. G G 



