REDARGUTIO PHILOSOPHIARUM. 467 



prorsus omiserunt. Itaque si illud verum, &quot; ex fruo 

 tibus eorum,&quot; videtis certe quo resredierit. 



Agite vero, filii, et signa ex increments capia- 

 mus ; certe si ista doctrina plane instar plant* a 

 stirpibus suis revulsae non esset, sed gremio et utero 

 nature adhaereret, atque ab eadem aleretur ; id mi- 

 nime eventurum fuisset, quod per annos bis mille 

 jam fieri videmus, ut scientiae in eodem fere statu 

 maneant et haereant, neque augmentum aliquod me- 

 morabile sumpserint. Poliuntur fortasse nonnunquam 

 ab aliquo, et illustrantur et accommodantur (dum 

 tamen interim ab infinitis lacerentur et deformentur 

 et inquinentur), sed utcunque non dilatantur aut 

 amplificantur. In artibus autem mechanicis contra 

 evenire videmus ; quag ut spiritu quodam replete 

 vegetant et crescunt, primo rudes, deinde commode, 

 post excultaa, sed perpetuo auctae : philosophia 

 autem et scientias intellectus statuarum more ado- 

 rantur et celebrantur, sed non moventur ; quinetiam 

 in primo nonnunquam auctore maxime florent, et 

 deinceps declinant et exarescunt. 



Neque vero mirum est ista discrimina inter me- 

 chanicam et philosophiam conspici, cum in ilia sin- 

 gulorum ingenia misceantur, in hac corrumpantur et 

 destruantur. Quod si quis existimet, scientiarum ut 

 rerum ceterarum esse quendam statum, idque fere 

 in tempus unius auctoris incidere, qui beneficio tem- 

 poris usus, et suae aetatis princeps, inspectis reliquis 

 scriptoribus et judicatis, scientias ipsas absolvat et 

 perficiat; quod postquam factum sit, juniores rite 

 palmas secundas petere, ut hujusmodi auctoris opera 



