REDARGUTIO PHILOSOPHIARUM. 477 



judicium de eo faciat scriptor Romanus, &quot; Nil aliud, 

 quam bene ausus est vana contemnere.&quot; Ita et nos 

 simile quiddam a posteris audiemus ; postquam 

 emancipati, et sui jam facti, et proprias vires expert! 

 initia nostra magnis intervallis superaverint. In quo 

 sane judicio illud recte, nostra nil magni esse : illud 

 non recte, si ausis tribuant quae humilitati debentur : 

 humilitati (inquam) et privationi cuidam istius hu- 

 manaa superbias, quae universa perdidit, quseque 

 volucres quasdam meditationes loco divine in rebus 

 signature consecravit. Hac enim ex parte revera 

 nobis gratulamur, et eo nomine felices nos et bene 

 de genere humano meritos esse existimamus, quod 

 ostendimus, quid vera et legitima spiritus humant 

 humiliatio possit. Verum quid nobis ab hominibus 

 debeatur, ipsi viderint ; nos certe nos nostraque vo- 

 bis debemus. 



Omnibus, qui aderant, digna magnitudine generis 

 et nominis humani oratio visa est, et tamen libertati 

 quam arrogantiae propior. Ita autem inter se col- 

 loquebantur : se instar eorum esse, qui ex locis opa- 

 cis et umbrosis in lucem apertam subito exierint, 

 cum minus videant quam prius ; sed cum certa et 

 laeta spe facultatis melioris. 



Turn ille qui haec narrabat ; tu vero quid ad ista 

 dicis? inquit. Grata sunt (inquam) quce narrasti. 

 Atque (inquit) si sunt ut dicis grata, si tu forte de 

 his rebus aliquid scripseris, locum invenias ubi haac 

 inseras, neque peregrinationis nostras fructus perire 

 patiaris. .ZEquum postulas, inquam, neque obli- 

 viscar. 



