x.] MR. DARWIN S CRITICS. 229 



proprie quod subsistit et habet esse : nam quod alter! adjacet, potius est 

 quo aliud est. Ex hac ergo parte, formse substantiales materiales non 

 fiunt ex nihilo, quia proprie non fiunt. Atque hauc rationem reddit 

 Divus Thomas 1 parte, queestione 45, articulo 8, et qusestione 90, 

 articulo 2, et ex diceudis magis explicabitur. Sumendo ergo ipsum 

 fieri in hac proprietate et rigore, sic fieri ex nihilo est fieri secuudum se 

 totum, id est nulla sui parte praesupposita, ex quo fiat. Et hac ratione 

 res naturales dum de novo fiunt, non fiunt ex nihilo, quia fiunt ex 

 pnesupposita materia, ex qua componuntur, et ita non fiunt, secundum 

 se totse, sed secundum aliquid sui. Formse autem harum rerum, 

 quamvis revera totam suam entitatem de novo accipiant, quam antea 

 non habebant, quia vero ipsse non fiunt, ut dictum est, ideo neque ex 

 nihilo fiunt. Attamen, quia latiori modo sumendo verbum illud fieri 

 negari non potest : quin forma facta sit, eo modo quo mine est, et antea 

 non erat, ut etiam probat ratio dubitandi posita in principio sectionis, 

 ideo addendum est, sumptoj^m in hac amplitudine, fieri ex nihilo non 

 tamen negare habitudinem materialis causse intrinsece components id 

 quod fit, sed etiam habitudinem causoe materialis per se causantis et 

 sustentantis formam quce fit, seu confit. Diximus enim in superioribus 

 materiam et esse causam compositi et formae dependentis ab ilia : ut res 

 ergo dicatur ex nihilo fieri uterque modus causalitatis negari debet ; et 

 eodem sensu accipiendum est illud axioma, ut sit verum : Ex nihilo 

 nihil fit, scilicet virtute agentis naturalis et finiti nihil fieri, nisi ex 

 pnesupposito subjecto per se concurrente, et ad compositum et ad 

 formam, si utrumque suo modo ab eodem agente fiat. Ex his ergo 

 recte concluditur, formas substantiales materiales non fieri ex nihilo, 

 quia fiunt ex materia, quce in suo genere per se concurrit, et influit ad 

 esse, et fieri talium formurum ; quia, sicut esse non possunt nisi affixse 

 materias, a qua sustententur in esse : ita nee fieri possunt, nisi earum 

 effectio et penetratio in eadem materia sustentetur. Et haec estpropria 

 et per se differentia inter effectionem ex nihilo, et ex aliquo, propter 

 quam, nt infra ostendemus, prior modus efficiendi superat vim finitam 

 naturaliam agentium, non vero posterior. 



&quot; 14. Ex his etiam constat, proprie de his formis dici non creari, sed 

 educi de potentia materise.&quot; 1 



If I may venture to interpret these hard sayings, 

 Suarez conceives that the evolution of substantial forms 

 in the ordinary course of nature, is conditioned not only 

 by the existence of the materia prima, but also by a 

 certain &quot; concurrence and influence &quot; which that materia 



1 Suarcz, loc. cit. Dispul. xv. ii. 



