COGITATIONES DE NATURA RERUM. 209 



lire et consumi videatur, tamen faeces quasdam ejus, 

 tanquam cinerem, vasi adhserescere posse. Verum et 

 ista ratio cogitationem fallit. Certissimum enim est, 

 totum corpus aquae in ae rem posse mutari, et si quid 

 vasi adhasrescat, id non ex delectu et separatione par 

 tis crassioris, sed forte ut aliqua pars (licet pari om- 

 nino cum ea qua? evolat substantia) situ vas tetigerit, 

 evenire ; idque exemplo argenti vivi elucescit, quod 

 totum fit volatile, et rursus totum absque diminutione 

 vel tantilla consistit. Etiam in oleo lampadum et sevo 

 candelarum, totum a pingui fit volatile, nee aliqua fit 

 incineratio; nam fuligo post flammam, non ante flam- 

 mam, gignitur; et flammae cadaver, non olei aut sevi 

 sedimentum est. Atque hoc aditum quendam ad De- 

 mocriti opinionem de diversitate seminum sive ato- 

 morum labefactandam praebet. Aditum, inquam, in 

 natura; nam in opinione aditus ille est multo mollior 

 et blandior, quod philosophia vulgaris materiam suam 

 commentitiam ad omnes formas asquam et communem 

 fingit. 



in. 



De negligentia veterum in inquisitione de Motu ct 

 Moventibus rerum Principiis. 



INQUISITIONEM de Natura in Motu contemplando 

 ,et examinando maxime collocare, ejus est qui opera 

 spectet. Quieta autem rerum principia contemplari 

 aut comminisci, eorum est qui sermones serere et dis- 

 putationes alere velint. Quieta autem voco principia, 

 qua? docent ex quibus res conflentur et consistant, non 

 autem qua vi et via coalescant. Neque enim ad agen 

 dum et potestatem sive operationem humanam arnpli- 

 ficandam suflScit, aut magnopere attinet, nosse ex quibus 



14 



