COGITATIONES DE NATURA RERUM. 213 



enira disputationes animosag, aut sermones probabiles, 

 aut contemplationes vagae, aut denique placita speciosa, 

 multum juvant. Sed id agendum, ut modis debitis, et 

 ministerio naturae convenienti, motum quemcunque in 

 materia susceptibili excitare, cohibere, intendere, remit- 

 tere, multiplicare, ac sopire et sistere possimus ; atque 

 inde corporum conservationes, mutationes, et transfor- 

 mationes praestare. Maxime autem ii motus sunt in- 

 quirendi, qui simplices, primitivi, et fundamentales 

 sunt, ex quibus reliqui conflantur. Certissimum enim 

 est, quanto simpliciores motus invenientur, tanto magis 

 humanam potestatem amplificari, et a specialibus et 

 praeparatis materiis liberari, et in nova opera invales- 

 cere. Et certe quemadmodum verba sive vocabula 

 omnium linguarum, immensa varietate, e paucis literis 

 simplicibus componuntur ; pari ratione universes rerum 

 actiones et virtutes a paucis motuum simplicium naturis 

 et originibus constituuntur. T\irpe autem fuerit hornin- 

 ibus, propriae vocis tintinnabula tarn accurate explo- 

 rasse, ad naturae autem vocem tarn illiterates esse ; et 

 more prisci seculi (antequam literae inventae essent) 

 sonos tantum composites et voces dignoscere, elementa 

 et literas non distinguere. 



v. 1 



De Quanto Materice certo, et quod* mutatio fiat absque 

 interitu. 



OMNIA mutari, et nil vere interire, ac summam 

 materiae prorsus eandem manere, satis constat. Atque 



1 A manuscript in the British Museum (Add. 4258.), for a full account 

 of which see my Preface to the Cogitationes de Scientia Humana, the first 

 piece in the third Part, contains the fifth, sixth, seventh, and tenth of 

 these Cogitationes. It has a few different readings, which I will point out 

 here, though they are almost all mistakes. J. S. 



2 quas in MS. 



