214 COGITATIONES DE NATURA REKUM. 



ut omnipotentia Dei opus erat, ut aliquid crearetur e 

 nihilo ; ita et similis omnipotentia requiritur, ut aliquid 

 redigatur in nihilum. Id sive per destitutionem virtutis 

 conservatricis sive per actum dissolutionis fiat, nihil ad 

 rem : tantum necesse est, ut decretum intercedat Crea- 

 toris. Hoc posito, ne cogitatio abstrahatur aut materia 

 aliqua fictitia intelligatur, etiam illud significamus ; earn 

 a nobis introduci materiam, atque ea n at ura investitam, 

 nt vere dici possit, huic corpori plus materise adesse, illi 

 autem (licet eandem mensuram expleant) minus. Ex 

 empli gratia, plumbo plus, aquae minus, aeri multo 

 minus : neque hoc solum indefinite et ratione incerta et 

 surda, sed praecise ; adeo ut calculos haec res pati possit, 

 veluti plus duplo, triple, et similiter. Itaque si quis 

 dicat aerem ex aqua fieri posse aut rursus aquam ex 

 aere, audiam ; si vero dicat similem mensuram aquae 

 in similem mensuram aeris verti posse, non audiam ; 

 idem enim est ac si dixisset aliquid posse redigi in 

 nihilum. Similiter e converso, si dicat datam men 

 suram aeris (exempli gratia vesicam content! certi 

 aeris plenam) in similem mensuram aquae verti posse, 

 idem est ac si dicat aliquid fieri posse ex nihilo. Ex 

 his itaque positis, tria praecepta sive consilia ad usum 

 derivare jam visum est ; ut homines peritius, et propter 

 peritiam felicius, cum natura negotientur. Primum 

 hujusmodi est, ut homines frequenter naturam de 

 rationibus suis reddendis interpellent ; hoc est, cum 

 corpus aliquod quod prius sensui manifestum erat 

 aufugisse et disparuisse videant, ut non prius rationes 

 admittant 1 aut liquident, quam demonstratum eis fuerit 

 quo tandem corpus illud migraverit, et ad quae recep- 

 tum sit. Hoc, ut mine sunt res, negligentissime fit, 



1 non admittant in MS. 



