COGITATION ES DE NATURA RERUM. 215 



et contemplatio plerumque cum aspectu desinit ; adeo ut 

 flammas, rei vulgatissimae, receptum homines non norint ; 

 quandoquidem earn in corpus aeris mutari falsissimum 

 sit. Secundum hujusmodi, ut cum homines 1 considerent 

 necessitatem naturae prorsus adamantinam qua3 materiae 

 inest, ut se sustentet nee in nihilum cedat aut solvatur, 

 illi rursus nullum genus vexationis et agitationis ma 

 teriae praetermittant, si ultimas ejus operationes et ob- 

 stinationes detegere atque educere velint. Atque hoc 

 consilium non admodum artificiosum certe videri possit ; 

 quis negat? sed utile tamen quiddam videtur, neque 

 nihil in eo est. Veruntamen, si placet, etiam nunc 

 parum observationis huic rei adspergamus. Itaque sic 

 habeto. 2 Maximum certe homini, sive operanti sive 

 experienti, impediment um occurrit, quod materiae mas- 

 sam certain absque diminutione aut accessione servare, 

 et premere et subigere vix licet ; sed separatione facta 

 ultima vis eluditur. Separatio autem duplex intervenit, 

 aut quod pars materiae evolet, ut in decoctione : aut 

 saltern quod secessio fit, ut in flore lactis. Intentio 

 itaque mutationis corporum profundae et intimaa non 

 alia est, quam si materia omnino debitis modis vexetur ; 

 sed tamen istae dua3 separationes nihilominus interim 

 prohibeantur. Turn enim materia vere constringitur, 

 ubi fugae omnis via intercipitur. Tertium denique 

 hujusmodi, ut homines cum corporum alterationes in 

 eadem materia3 massa, neque aucta neque diminuta, 

 fieri videant, primum eo errore phantasiam liberent, 

 qui alte haaret ; alterationem nempe tantummodo per 

 separationem fieri ; deinde ut sedulo et perite distinguere 

 incipiant de alterationibus, quando ad separationem 

 referri debeant ; quando ad disordinationem tantum, 



1 homines cum in MS. 2 habete in MS. 



