COGITATIONES DE NATURA RERUM. 219 



tundas recipere, quarum diameter filo illo priore sit 

 multo major. 1 Simili modo videmus, aquam comminu- 

 tionem magis exquisitam segre pati, cum ex foramini- 

 bus et rimis (si subtiliores sint) natural! suo pondere 

 absque concussione non effluat. Quare constat appe- 

 titum continuitatis etiam liquidis inesse, sed debilem. 

 At contra in rebus solidis viget, et motui naturali sive 

 gravitati praedominatur. Si quis enim existimet, in 

 columna ligni vel lapidis superiores partes non diffluere 

 cupere, sed se in eodem plane statu sustinere ; is facile 

 se corriget, si consideret columnam, sive similia, si alti- 

 tudo ejus ad latitudinem basis non sit proportionata, 

 sed modum excedat, stare non posse, sed devexo pon 

 dere ferri ; adeo ut structuris praealtis necesse sit ut ad 

 pyramidis formam inclinent, et sint versus summitatem 

 angustiores. Qualis autem sit ea natura quae appe- 

 titum istum continuitatis intendat aut remittat, non 

 facile inquirenti occurret. Illud fortasse suggeretur, 

 partes solidorum esse magis densas et compactas ; liq- 

 uidorum 2 magis raras et solutas ; aut liquidis subesse 

 spiritum, quod fluoris sit principium, qui in solidis de- 

 sit ; et hujusmodi. Sed neutrum horum veritati con- 

 sonum est. Manifestum enim est, nivem et ceram, 

 quae secari et fingi et impressiones recipere possunt, 

 argento vivo aut plumbo liquefacto longe esse rariora, 

 ut in ratione ponderum evincitur. Quod si quis adhuc 

 insistat, fieri posse ut nix aut cera, licet sit (in toto) 

 argento vivo rarior, tamen habere possit partes magis 

 clausas et compactas ; verum quia sit corpus spongio- 

 sum et cava multa et aerem recipiat, ideo in summa 

 effici leviorern ; ut in pumice fit, qui cum pro ratione 

 molis sit fortasse ligno levior, tamen si utrumque in 



l diametrum and majus in MS. 2 liquorum in MS. 



