DE FLUXU ET REFLUXU MARTS. 249 



sione : suntque, ut diximus, particulares et respectivi, 

 prout locantur aquae et terras, aut etiam incumbunt 

 venti. Atque hoc quod diximus eo magis memoria 

 tenendum est atque diligenter advertendum, quia mo- 

 tus ille universalis oceani, de quo nunc agitur, adeo 

 mitis est et mollis, ut a compulsionibus currentium 

 omnino dometur et in ordinem redigatur, cedatque, et 

 ad eorum violentiam agatur et regatur. Id autem ita 

 se liabere ex eo perspicuum est vel maxime, quod mo- 

 tus simplex fluxus et refluxus maris in pelagi medio, 

 pra3sertim per maria lata et exporrecta, non sentiatur, 

 sed ad littora tantum. Itaque nihil minim si sub cur- 

 rentibus (utpote viribus inferior) lateat et quasi destru- 

 atur, nisi quod ille ipse motus, ubi currentes secundi 

 fuerint, eorum impetum nonnihil juvet atque incitet ; 

 contra ubi adversi, modicum f renet. Misso igitur motu 

 currentium, pergendum est ad motus illos quatuor 

 constantes, sexhorarium, menstruum, semimenstruum, et 

 semestrem ; quorum solus sexhorarius videtur fluxus 

 maris agere et ciere, menstruus vero videtur tantum- 

 modo motum ilium determinare et restituere, semi- 

 menstruus autem et semestris eundem augere et in- 

 tendere. Etenim fluxus et refluxus aquarum qui 

 littora maris ad certa spatia inundat et destituit, et 

 horis variis variat et vi ac copia aquarum, unde reli- 

 qui illi tres motus se dant conspiciendos. Itaque de 

 illo ipso rnotu fluxus et refluxus sigillatim ac proprie 

 (ut instituimus) videndurn. Atque primo illud dari 

 prorsus necesse est : motum liunc de quo inquirimus 

 unum ex duobus istis esse, vel motum sublationis et 

 demissionis aquarum, vel motum progressus. Motum 

 autem sublationis et demissionis talem esse intelligi- 

 mus, qualis invenitur in aqua bullienti, quas in calda- 



