250 DE FLUXU ET REFLUXU MARTS. 



rio attollitur et mrsum residet. At motum progressus 

 talem, qualis invenitur in aqua vecta in pelvi, quae 

 unum latus deserit, cum ad latus oppositum advolvi- 

 tur. Quod vero motus iste neutiquam sit primi gen- 

 ens, occurrit illud inprimis, quod in diversis mundi 

 partibus variant aestus secundum tempora ; ut fiant in 

 aliquibus locis fluxus et augmenta aquarum, cum alibi 

 sint ad eas horas refluxus et decrementa. Debuerant 

 autem aquas, si illae non progrederentur de loco in 

 locum sed ex profundo ebullirent, ubique 1 simul se at- 

 tollere, atque rursus simul se recipere. Videmus enim 

 duos illos alios motus, semestrem et semimenstruurn, 

 per universum orbem terra rum simul perfungi atque 

 operari. Fluxus enim sub aequinoctiis ubique augentur ; 

 non in aliis partibus sub asquinoctiis, in aliis sub tropi- 

 cis; atque similis est ratio motus semimenstrui. Ubi 

 que enim terrarum invalescunt aquae in noviluniis, 

 nullibi in dimidiis. Itaque videntur revera aquae in 

 duobus illis motibus plane attolli et demitti, et veluti 

 pati apogaeum et perigaeum, quemadmodum coelestia. 

 Atque in fluxu et refluxu maris, de quo sermo est, 

 contra fit : quod motus in progressu certissimum sig- 

 num est. Praeterea si fluxus aquarum ponatur esse 

 sublatio, attendendum paulo diligentius quomodo ista 

 sublatio fieri possit. Aut enim fiet tumor ab aucto 

 quanto aquarum, aut ab extensione sive rarefactione 

 aquarum in eodem quanto, aut per sublationem sim- 

 plicem in eodem quanto atque eodem corpore. At 

 que tertium illud prorsus abjiciendum. Si enim aqua, 

 qualis est, attollatur, ex hoc relinquatur necessario 

 inane inter terram atque ima aquas, cum non sit cor 

 pus quod succedat. Quod si sit nova moles aquae, 



1 ibique in the original. J. S. 



