DE FLUXU ET REFLUXU MARIS. 251 



necesse est earn emanare atque scaturire e terra. Sin 

 vero sit extensio tantum, id fiet vel per solutionem in 

 magis rarura, vel appetitum appropinquandi ad aliud 

 corpus quod aquas veluti evocet et attrahat et in sub- 

 limius tollat. Atque certe ista aquarum sive ebullitio, 

 sive rarefactio, sive conspiratio cum alio quopiam cor- 

 pore ex superioribus, non incredibilis videri possit in 

 mediocri quantitate, atque adhibito etiam bono tem- 

 poris spatio, in quo hujusmodi tumores sive augmenta 

 se colligere et cumulare possint. Itaque excessus ille 

 aquarum qui inter asstum ordinarium atque aestum il 

 ium largiorem semimenstruum aut etiam ilium alterum 

 profusissimum semestrem notari possit, cum nee mole 

 excessus inter fluxum et refluxum asquiparetur atque 

 habeat etiam bene magnum intervallum temporis ad 

 incrementa ilia sensim facienda, nihil habeat alienum 

 a ratione. Ut vero tanta erumpat moles aquarum, 

 qua3 excessum ilium qui invenitur inter ipsum fluxum 

 et refluxum salvet ; atque hoc fiat tanta celeritate, 

 videlicet bis in die, ac si terra, secundum vanitatem 

 illarn Apollonii, 1 respiraret, atque aquas per singulas 

 sex horas efflaret, ac deinde absorberet ; incommodum 

 maximum. Neque moveatur quispiam levi experimen- 

 to, quod putei nonnulli in aliquibus locis memorentur 

 consensum habere cum fluxu et refluxu maris ; unde 

 suspicari quis possit, aquas in cavis terrse conclusas si- 

 militer ebullire ) in quo casu tumor ille ad motum prog- 

 ressivum aquarum referri commode non possit. Faci- 

 lis enim est responsio, posse fluxum maris accessione 

 sua multa loca cava ac laxa terra3 obturare atque op- 

 plere, atque aquas subterraneas vertere, etiam aerem 

 conclusum reverberare, qui serie continuata hujusmodi 



1 Philos. Vit. Apoll Tyan. [See Syiva Sylvarum, supra p. 117. J. } 



