252 DE FLUXU ET REFLUXU MARIS. 



puteorum aquas trudendo attollere possit. Itaque hoc 

 in omnibus puteis minime fit, nee in multis adeo ; quod 

 fieri debuit, si universa massa aquarum naturam ha- 

 beret ebullientem per vices, et cum aestu maris con- 

 sensionem. Sed contra raro admodum fit, ut instar 

 miraculi fere habeatur ; quia scilicet hujusmodi laxa- 

 menta et spiracula quae a puteis ad mare pertingunt 

 absque obturatione aut impedimento raro admodum in- 

 veniantur. Neque abs re est memorare quod referunt 

 nonnulli, in fodinis profundis, non procul a mari sitis, 

 aerem incrassari et suffocationem minari ad tempora 

 fluxus maris ; ex quo manifestum videri possit non 

 aquas ebullire (nullae cum cernuntur), sed aerem ret- 

 roverti. At certe aliud urget experimentum non con- 

 temnendum, sed magni ponderis, cui responsio omnino 

 debetur ; hoc est, quod diligenter observatum sit, id- 

 que non fortuito notatum sed de industria inquisitum 

 atque repertum, aquas ad littora adversa Europe et 

 Floridas iisdem horis ab utroque littore refluere, neque 

 deserere littus Europae cum advolvantur ad littora Flor- 

 idae, more aquae (ut supra diximus) agitatae in pelvi, 

 sed plane simul ad utrumque littus attolli et demitti. 1 

 Verum hujus objectionis solutio perspicue apparebit in 

 iis quae mox dicentur de cursu et progressu oceani. 

 Summa aiitem rei talis est, quod aqua? a mari Indico 

 profectas, et ab objectu terrarum veteris et novi orbis 

 impeditae, truduntur per mare Atlanticum ab Austro 

 in Boream ; ut non mirum sit eas ad utrumque littus 

 simul ex aequo appellere, ut aquae solent quas contru- 

 duntur a mari in ostia et canales fluminum, in quibus 

 evidentissimum est motum maris esse progressivum 



i See the note on A T or. Onj. n. 36., where Acosta s name is mentioned 

 in connexion with this statement. [See also the preface; supra p. 244.] 



