DE FLUXU ET REFLUXU MARIS. 255 



ilia elevetur super horizontem altius aut depressius, sive 

 ilia ponatur in meridiano aut alibi, in nulla prorsus 

 harum consentiunt fluxus atque refluxus. 



Itaque, missa lima, de aliis consensibus inquiramus. 

 Atque ex omnibus motibus coelestibus constat, motum 

 diurnum maxime curtum esse, et minimo temporis in- 

 tervallo (spatio videlicet viginti quatuor horarum) con- 

 fici. Itaque consentaneum est, motum istum de quo 

 inquirimus (qui adhuc tribus partibus diurno brevior 

 est) proxime ad eum motum referri qui est ex coeles 

 tibus brevissimus ; sed hoc rem minus premit. Illud 

 vero longe magis nos movet, quod ita sit iste motus dis- 

 pertitus ut ad diurni motus rationes respondeat ; ut 

 licet motus aquarum sit motu diurno. quasi innumeris 

 partibus tardior, tamen sit commensurabilis. Etenim 

 spatium sexhorarium est diurni motus quadrans, quod 

 spatium (ut diximus) in motu isto maris invenitur cum 

 ea differentia quse coincidat in mensuram motus lunae. 

 Itaque hoc nobis penitus insedit ac fere instar oraculi 

 est, motum istum ex eodem genere esse cum motu 

 diurno. Hoc igitur usi fundamento pergemus inquir- 

 ere reliqua ; atque rem omnem triplici inquisitione 

 absolvi posse statuimus. Quarum prima est, an motus 

 ille diurnus terminis coeli contineatur, aut delabatur et 

 se insinuet ad inferiora ? Secunda est, an maria regu- 

 lariter ferantur ab oriente in occidentem, quemadmo- 

 dum et coelum ? Tertia, unde et quomodo fiat recipro- 

 catio ilia sexhoraria aestuum, quae incidit in quadrantem 

 motus diurni, cum differentia incidente in rationes 

 motus lunae? Itaque quod ad primam inquisitionem 

 attinet, arbitramur motum rotationis sive conversionis 

 ab oriente in occidentem esse motum non proprie coe- 

 lestem, sed plane cosmicum, atque motum in fluoribus 



