258 DE FLUXU ET REFLUXU MARIS. 



ex hoc pendere, quod ille a continente, iste ab oceano 

 apud nos spiret; sed etiam ex eo, quod Euri flatus, 

 cum sit in eadem consequentia cum motu aeris proprio, 

 eum motum incitet et irritet, ac propterea aerem dissi- 

 pet et rarefaciat: Zephyri vero flatus, qui in contraria 

 consequentia sit cum motu aeris, aerem in se vertat, et 

 propterea inspisset. Neque illud contemnendum, quod 

 vulgari observatione recipitur, nubes quse feruntur in 

 sublirni plerumque movere ab oriente in occidentem, 

 cum venti circa terrain ad eadem tempora flant in con- 

 trarium. Quod si hoc non semper faciunt, id in causa 

 esse, quod sint quandoque venti contrarii, alii in alto, 

 alii in imo ; illi autem in alto spirantes (si adversi fue- 

 rint) motum istum verum aeris disturbent. Quod ergo 

 cceli terminis non contineatur iste motus, satis patet. 



Sequitur ordine secunda inquisitio ; An aquce feran- 

 tur regulariter et naturaliter ab oriente in occidentem ? 

 Cum vero aquas dicimus, intelligimus aquas coacerva- 

 tas, sive massas aquarum, qua3 scilicet tantas sunt por- 

 tiones nature, ut consensum habere possint cum fabrica 

 et structura universi. Atque arbitramur plane, eun- 

 dem motum massas aquarum competere atque inesse, 

 sed tardiorem esse quam in acre, licet ob crassitudinem 

 corporis sit magis visibilis et apparens. Itaque ex mufc- 

 tis qua3 ad hoc adduci possent, tribus in pra3sens con- 

 tenti erimus experimentis, sed iisdem amplis et insig- 

 nibus, qua3 rem ita esse demonstrant. Primum est, 

 quod manifestus reperiatur motus et fluxus aquarum 

 ab oceano Indico usque in oceanum Atlanticum, isque 

 incitatior et robustior versus fretum Mao-ellanicum, ubi 



cT&quot; 1 



exitus datur versus occidentem ; magnum itidem ex 

 adversa parte orbis terrarum a mari Scythico in mare 



