264 DE FLUXU ET EEFLUXU MARIS. 



nantem ligatur virtus volvendi, tamen manet et inten- 

 ditur et unitur virtus ilia et appetitus dirigendi se ; ut 

 directio et verticitas ad polos in rigidis, sit eadem res 

 Cum volubilitate super polos in fluidis. 



Superest inquisitio tertia : Unde et quomodo fiat re- 

 dprocatio ilia sexlwraria cestuum, quce inddit in quad- 

 rantem motus diurni, cum differentia quam diximm ? 

 Id ut intelligatur, supponatur orbem terrarum univer- 

 sum aqua cooperiri, ut in diluvio general] . Existima- 

 mus aquas, quippe ut in orbe integro, neque impedito, 

 semper in progressu se commoturas ab oriente in occi- 

 dentem singulis diebus ad certurn aliquod spatium (id- 

 que profecto non magnum, ob exsolutionem et enerva- 

 tionem virium hujus motus in confiniis terra?), cum ex 

 nulla parte objectu terra? impediantur aquas aut cohib- 

 eantur. Supponatur rursus, terram unicam insulam 

 esse, eamque in longitudine exporrigi inter Austrum 

 et Septentriones, qua? forma ac situs motum ab oriente 

 in occidentem maxime frenat et obstruit ; existimamus 

 aquas cursum suum directum et naturalem ad tempus 

 perrecturas, sed rursus ab insula ilia repercussas pari- 

 bus intervallis relapsuras ; itaque unicum tantum flux- 

 urn maris in die futurum fuisse, et unicum similiter 

 refluxum, atque horum singulis circiter 12 horas attri- 

 butum iri. Atque ponatur jam (quod verum est et 

 factum ipsum) terram in duas insulas divisam esse, vet- 

 eris scilicet et novi orbis (nam Terra Australis situ 

 suo rem istam non magnopere disturbat, quemadmo- 

 dum nee Groenlandia aut Nova-zembla), easque ambas 

 insulas per tres fere mun di zonas exporrigi, inter quas 

 duo Oceani, Atlanticus et Australis, interfluunt, et ipsi 

 nunquam nisi versus polos pervii ; existimamus neces- 



