292 DE PRINCIPIIS ATQUE ORIGINIBUS, 



naturam exspatiationibus ea deduxerunt. Itaque phi- 

 losophanti quasi perpetuo hoc animo agitandum est, 

 non esse parentes Cupidini, ne forte intellectus ad 

 inania deflectat ; quia in hujusmodi perception ibus 

 universalibus gliscit animus humanus, et rebus et se 

 ipso abutitur, et dum ad ulteriora tendit ad prox- 

 imiora recidit. 1 Cum enim, propter angustias suas, iis 

 quae familiariter occurrunt et qua3 una et subito men- 

 tern subire et ferire possunt maxime moveri consuerit ; 

 fit ut cum ad ea quae secundum experientiam maxime 

 universalia sunt se extenderit, et nihilominus acquies- 

 cere nolit, turn demum, tanquam adhuc notiora ap- 

 petens, ad ea quae ipsum plurimum affecerint aut 

 illaqueaverint se vertit, et ea ut magis causativa et 

 demonstrativa quam ipsa ilia universalia sibi fingit. 



Itaque quod prima rerum essentia, vis, et Cupido, 

 sine causa sit, jam dictum est. De modo vero ejus rei 

 (quae eausam non recipit) videndum. Modus autem 

 et ipse quoque perobscurus est ; idque a parabola ipsa 

 monemur, ubi eleganter fingitur Cupido, ovum Nocte 

 incubante exclusum. Certe sanctus philosoplms ita 

 pronuntjat: Cuncta fecit Deus pulchra tempestatibus 

 suis, et mundum tradidit disputationibus eorum ; ita 

 tamen ut non inveniat homo opus quod operatus est Deus 

 a principio usque adfinem. 2 Lex enim summa essentiae 

 atque naturae, quae vicissitudines rerum secat et percur- 

 rit (id quod ex verborum complexu describi videtur, 

 opus quod operatus est Deus a principio usque ad finem), 

 vis scilicet primis particulis a Deo indita, ex cujus mul- 

 tiplicatione omnis rerum varietas emergat et confletur, 

 cogitationem mortalium perstringere potest, subire vix 

 potest. Aptissime autem refertur illud de ovo Noctis 



i Compare Nov. Org. i. 48. 2 Eccles. iii. 11. 



