296 DE PRINCIPIIS ATQUE ORIGINIBUS, 



tius complexes, in magno honore erat. Certe in sec- 

 ulis illis Romanae doctrinae, ilia Democriti et mansit et 

 placuit ; cum Cicero ejus viri ubique summa cum laude 

 mentionem faciat, et non ita multo post praaconium 

 illud poetae, qui videtur ex temporis sui judicio (ut 

 solent illi) de eo locutus esse, conscriptum sit et ex- 

 stet, 



Cujus prudentia monstrat 



Magnos posse viros, et magna exempla daturos, 

 Vervecum in patria crassoque sub acre nasci. 1 



Itaque non Aristoteles aut Plato, sed Gensericus et 

 Attila et barbari, hanc philosophiam pessundederunt. 

 Turn enim, postquam doctrina humana naufragium 

 perpessa esset, tabulae istae Aristptelicae et PlatonicaB 

 philosophiae, tanquam materiae cujusdam levioris et ma- 

 gis inflata^, servatae sunt, et ad nos pervenerunt, clum 

 magis solida mergerentur et in oblivionem fore veni- 

 rent. Nobis vero digna videtur Democriti philosophia 

 quae a neglectu vindicetur, praesertim quando cum au- 

 thoritate prisci seculi in plurimis consentiat. Primo 

 itaque describitur Cupido ut persona quaedam ; eique 

 attribuuntur Infantia, Alae, Sagittae, alia, de quibus 

 sigillatim postea dicemus. Sed hoc interim sumimus ; 

 antiquos proposuisse materiam primam (qualis rerum 

 principium esse potest) formatam et dotatam, non ab- 

 stractam, potentialem, informem. Atque certe materia 

 ilia spoliata et passiva prorsus humanae mentis com- 

 mentum quoddam videtur, atque inde ortum, quia in- 

 tellectui humano ilia maxime esse videntur, quae ipse 

 potissimum haurit, et quibus ipse plurimum afficitur. 

 Itaque fit ut formae (quas vocant) magis existere vide- 

 antur, quam aut materia aut actio : quod ilia latet, haec 

 i Juv. x. 48. 



