SEC. FAB. CUPIDINIS ET CCELI. 307 



reprehendere non fiierit difficile ; neque causa vide- 

 tur cur de singulis disseramus, sed tantum in genere. 

 Pritno itaque videntur antiqui illi in inquisitione prin- 

 cipiorum rationem non admodum acutam instituisse ; 

 sed lioc solummodo egisse, ut ex corporibus apparenti- 

 bus et manifestis, quod maxime excelleret quarerent ; 

 et quod tale videbatur, principium rerum ponerent ; 

 tanquam per excellentiam, non vere 1 aut realiter. Pu- 

 tabant enim hujusmodi naturam dignara, quae sola esse 

 diceretur qualis apparet : csetera vero eandem ipsam 

 naturam esse existimabant, licet minime secundum ap- 

 parentiam ; ut vel per tropum locuti, vel tanquam fas- 

 cinati videantur, cum impressio fortior reliqua traxerit. 

 At vere contemplantem, aequum se prasbere oportet ad 

 omnia, atque principia rerurn statuere, quae etiam cum 

 minimis et rarissimis et maxime desertis quibuscunque 

 entium conveniant, non tantum cum maximis et pluri- 

 mis et vigentibus. Licet enim nos homines entia quae 

 maxime occurrunt maxime miremur, tamen naturaa 

 sinus ad omnia laxatur. Quod si principium illud 

 suurn teneant non per excellentiam, sed simpliciter ; 

 videntur utique in duriorem tropum incidere ; cum res 

 plane deducatur ad aequivocum, neque de igne natural! 

 aut naturali acre aut aqua quod asserunt prasdicari 

 videatiir, sed de igne aliquo phantastico et notionali (et 

 sic de cseteris), qui nomen ignis retineat, definitionem 

 abneget. Porro videntur et illi in eadem incommoda 

 compelli, qutie assertores materiae abstractag subeunt. 

 Ut enim illi materiam potentialem et phantasticam 

 ex toto, ita et isti ex parte introducunt. Ponunt 

 etiam materiam quoad aliquid (principium illud nempe 

 suum) formatam et actualem ; quoad reliqua tantum 



2 vero in the original. .f. 8. 



