SEC. FAB. CUPIDIXIS ET CCELI. 335 



atque ejus firmamentis standum. Utrum vero mate- 

 ria ilia creata, per longos seculorum circuitus, ex vi 

 primo indita se in ilium optimum schematismum 

 colligere et vertere potuisset (quod missis ambagibus 

 ex A-erbi imperio continue fecit), non inquirendum 

 fortasse est. Tarn enim est miraculum, et ejusdem 

 omnipotentiae, repraesentatio temporis quam efformatio 

 entis. Videtur autem natura divina utraque omni- 

 potentise emanatione se insignire voluisse : prirno, 

 operando oranipotenter super ens et materiam, cre- 

 ando scilicet ens e nihilo ; secundo, super motum et 

 tempus, anticipando ordinem naturae, et accelerando 

 processmn entis. Verurn IUBC ad parabolam de Coelo 

 pertinent, ubi qure nunc breviter perstringimus fusius 

 disseremus. Itaque ad principia Telesii pergenclum. 

 Atque utinam hoc saltern semel et inter omnes con- 

 veniret, ne aut ex non entibus entia, aut ex non 

 principiis principia, constitui placeret, neque mani- 

 festa recipiatur contradictio. Principium autem ab- 

 stractum non est ens; rnrsus ens rnortale non est 

 principium ; ut necessitas plane invincibilis hominum 

 cogitationes (si sibi constare velint) compellat ad 

 atomum, quod est verum ens, materiaturn, formatum, 

 dimensum, locatum, habens antitypiam, appetitum, 

 motum, emanationem. Idem per omnium corporum 

 naturalium interitus manet inconcussum et ai ternum. 

 Nam cum tot et tarn variaa sint corporum majorum 

 corruptiones, omnino necesse est ut quod tanquam 

 centrum manet immutabile id aut potentiate quid- 

 darn sit, aut minimum. At potentiale non est; nam 

 potentiale prim urn, reliquorum quse sunt potentialia 

 simile esse non potest, quse aliud actu sunt, aliud 

 potentia. Sed necesse est ut plane abstractum sit, 



