SEC. FAB. CUPIDINIS ET CCELI. 337 



ad alterum rocipiet, haerebit nee se omnino explicabit. 

 Itaque in dialogo Plutarchi de facie in orbe lunae, sana 

 mente proponitur ilia consideratio, non esse verisimile, 

 in dispersione materias naturam quicquid compacti 

 corporis erat in unicum terras globum conclusisse, tot 

 interim volventibus globis astrorum. Huic vero cogi- 

 tationi tarn immoderate indulsit Gilbertus, ut non 

 solum terrain et lunam, sed complures alios globes 

 solidos et opacos per expansionem coeli inter globos 

 lucentes sparsos assereret. 1 Quin et ipsi Peripatetici, 

 postqnam coelestia suo statu, sublunaria autem per 

 successionem et renovationem aeterna posuissent, non 

 confisi sunt se hoc dogma tueri posse, nisi elementis 

 veluti aequas materise portiones assignassent. Hoc est 

 enim illud, quod de decupla ilia portione qua ambiens 

 elementum interius elementum superet consomniant. 

 Neque ista eo adducimus, quod nullum ex iis nobis 

 placeat, sed ut ostendamus inopinabile quiddam esse, 

 atque cogitationem prorsus male mensuratam, si quis 

 terrain contrarium agens coelo principium statuat : quod 

 Telesius fecit. Atque hoc ipsum durius multo inve- 

 nitur, si quis prater quantum ipsum, disparem virtutem 

 et actum creli et terras intueatur. Perdita enim omni 

 no sit dimicationis conditio, si ex altera parte telorum 

 hostilium ictus perferantur, ex altera non pertingant, 

 sed citra cadant. At liquet plane solis vires in terrain 

 mitti ; terne autem vires usque ad sol em pervenire 

 nemo spondeat. Etenim inter omnes virtutes qua? 

 natura parit, ilia lucis et umbrae longissime emittitur, 

 et maximo spatio sive orbe circumfunditur. Umbra 

 autem terras citra solem terminatur, cum lux solis, si 

 terra diaphana esset, globum terrse transverberare 



i Gilbert, Nov. Phys. i. 10. 

 VOL. v. 22 



