436 COGITATIONES DE SCIENTIA HUMANA. 



et abditas Naturas operationes posse erui ; opus autem 

 quod operatus est Deus ab initio usque ad finem, id est 

 legem Naturae summariam, qua} instar puncti verticalis 

 Pyramidis est, in quo bmuia coeuut in unum ; hoc in- 

 quam, non aliud quicquam, ab Intellectu liumano se- 

 poni. Nam ut idem Author affirmat, Lucerna Dei est 

 spiraculum hominis quo quceque interiora pervestiyat ; et 

 rarsus ait, Grloriam Dei esse rem celare, gloriam Regis 

 autem rem investigare; non aliter ac si Divina Natura 

 innocenti ac benevolo puerorum ludo delectaretur, qui 

 ideo se abscondunt ut inveniantur, ac animam huma- 

 nam sibi collusorem in hoc ludo pro sua in homines 

 indulgentia et bonitate elegerit. Itaque Deum Ficlei, 

 mundum sensus et scientiae humamie, vera objecta esse 

 ponimus. Quod vero ad artificium illud attinet, ut ex 

 ignoratione causarum major sit manus divinae recognitio 

 et veneratio ; hoc nil aliud est quam Deo per menda- 

 cium gratificari velle, quo ille prorsus nostro non eget. 

 Etiam et ilia; cogitationes parum piae sunt, si quis Dei 

 vicem timeat, ne religio detrimentum accipiat. Nam 

 haec rationem animalem et ficlei inopiam sapiunt, et 

 religionem tacite quodammodo imposturaa insimulant 

 [ac] si periculum ei ab inquisitione veritatis subsit. 

 Neque metuat quisquam ut Sensui Fides magis ex di- 

 ametro opponi possit quam per ea quae nunc, virtute 

 afflatus divini, creduntur; mundi creationem ex nihilo; 

 Dei incarnationem ; carnis resurrectionem. Atque no- 

 bis certe perfectissimum est, Naturalem Philosophiam, 

 post verbum Dei, certissimam superstitionis medicinam, 

 eandem (quod minim videri possit) probatissimum fidei 

 alimentum esse ; quantoque altius penetret, tanto for- 

 tius aniinos hominum religione perfundere. Nam in 

 limine philosophiae, in causis proximis moram faciendo, 



