LIBER OCTAVITS. 5 



ad dignitatem et gravitatem componendis. Quod si 

 tantum possit oris et vultus solius moderatio, quanto 

 magis sermo familiaris, et alia quae ad Conversatio- 

 nem pertinent ? Atque sane summa et compendium 

 decori et elegantiae morum in hoc fere sita sunt, ut 

 quasi asqua lance et propriam dignitatem et aliorum 

 metiamur et tueamur ; quod etiam non male expres- 

 sit T. Livius, licet alii rei intentus, eo personal 

 charactere : &quot; Ne (inquit) aut arrogans videar, aut 

 obnoxius ; quorum alterum est, aliense libertatis 

 obliti, alterum suae.&quot; Ex contraria vero parte, si 

 urbanitati et elegantiae morum externse impensius 

 studeamus, transeunt illae in affectationem quandam 

 deformem et adulterinam; &quot; Quid enim deformius, 

 quam scenam in vitam transferre ?&quot; Quinetiam, 

 licet in excessum ilium vitiosum minime prolabantur, 

 temporis tamen nimium in huju^modi leviculis ab- 

 sumitur ; animusque ad cur am ipsarum, magis quam 

 oportet, deprimitur. Ideoque sicut in academiis 

 adolescentes litterarum studiosi, at sodalium con- 

 gressibus plus satis indulgentes, moneri soleant a 

 praeceptoribus, &quot; Amicos esse fures temporis ;&quot; sic 

 certe assidua ista in Conversationis decorum animi 

 intentio magnum gravioribus meditationibus fur turn 

 facit. Deinde, qui primas adeo in urbanitate obti- 

 nent ; et ad hanc rem unam quasi nati videntur, hoc 

 fere habent ut sibi ipsis in ilia sola complaceant, et 

 ad virtutes solidiores et celsiores vix unquam aspi- 

 rent : quando e contra, qui sibi in hac parte defectus 

 sunt conscii, decus ex bona existimatione quaerunt. 

 Ubienim adest bona existimatio, omnia fere decent; 

 ubi vero ilia deficit, turn demum a commoditate 



