LIBER OCTAVUS. 19 



pestilens quae omnes servos ejus corrumpit et inficit. 

 Alii metus principis rimantur, eosque narrationibus 

 fictitiis exaggerant ; alii invidiae furias concitant, 

 praesertim in optimos quosque ; alii criminationibus 

 aliorum proprias sordes et conscientias malas eluunt ; 

 alii amicorum suorum honoribus et desideriis velifi- 

 cant, competitores eorum calumniando et mordendo ; 

 alii fabularum argumenta contra inimicos suos, tan- 

 quam in scena, componunt ; et innumera hujusmodi. 

 Atque haec illi, qui ex servis principis ingenio sunt 

 magis improbo. At illi etiam, qui natura probiores 

 sunt et melius morati, postquam in innocentia sua 

 parum praesidii esse senserint (quoniam princeps vera 

 a falsis distinguere non novit), morum suorum pro- 

 bitatem exuunt, et ventos aulicos captant, iisque 

 servilem in modum circumferuntur. &quot; Nihil enim, ut 

 ait Tacitus de Claudio, tutum est apud principem, 

 cujus animo omnia sunt tanquam indita et jussa.&quot; 

 Atque bene Comineus ; &quot; Prasstat servum esse prin 

 cipis cujus suspicionum non est finis, quamejus cujus 

 credulitatis non est modus.&quot; 



PARABOLA. 



14. Justus miser etur anlmce jumenti sui ; sed mise- 

 ricordice impiorum crudeles 



EXPLICATIO. 



Inditus est ab ipsa natura homini misericordiae 

 affectus nobilis et excellens, qui etiam ad animalia 

 bruta extenditur, quae ex ordinatione divina ejus 

 imperio subjiciuntur. Itaque habet ista misericordia 

 analogiam quandam cum ilia principis erga subditos. 

 Quinetiam illud certissimum est, quod quo dignior 



