LIBER OCTAVUS. 33 



notat, nunquam praecipit) intelligendum est non de 

 virtute ipsa, in qua nimium non est, sed de vand 

 ejus atque invidiosa affectatione et ostentatione. 

 Simile quiddam innuit Tacitus de Lepido ; miraculi 

 loco ponens, quod nunquam servilis alicujus senten- 

 tiae auctor fuisset, et tamen tarn saevis temporibus 

 incolumis mansisset ; &quot; Subit (in quit) cogitatio, 

 utrum haec fato regantur, an etiam sit in nostra 

 potestate cursum quendam tenere inter deforme 

 obsequium et abruptam contumaciam medium, peri- 

 culo simul et indignitate vacuum T 



PARABOLA. 



32. Da sapient i occasionem, et addetur ei sapient ia* 

 EXPLICATIO. 



Distinguit Parabola inter sapientiam illam qua3 

 in verum habitum increverit et maturuerit, et illam 

 quae natat tantum in cerebro et conceptu, aut sermone 

 jactatur 3 sed radices altas non egerit. Siquidem 

 prior, oblata occasione in qua exerceatur, illico ex- 

 citatur, accingitur, dilatatur, adeo ut seipsa major vi- 

 deatur : posterior vero, quae ante occasionem alacris 

 erat, occasione data fit attonita et confusa ; ut etiam 

 ipsi qui ea se praeditum arbitrabatur in dubium vo- 

 cetur, annon praeceptiones de ea fuerint insomnia 

 mera et speculationes inanes ? 

 PARABOLA. 



33. Qui laudat amicum voce altd, surgendo mane, 

 erit illi loco maledictionis. 



EXPLICATIO. 



Laudes moderatae, et tempestivse, et per occasio 

 nem prolatae, famse hominum atque fortune pluri- 



VOL ix. D 



