38 DE AUGMENTIS SC1ENTIARUM 



dictum mortis suae infortunium non diu praecessit. 

 Verum excessus iste fiduciae (ut diximus) res, ut 

 profana, ita semper infelix. Quapropter viris mag- 

 nis et vere sapientibus visum, successus quoslibet 

 felicitati suae, non virtuti aut industrial, tribuere : 

 nam et Sylla Felicem se, non Magnum cognomina- 

 vit ; et Caesar (melius quam supra) ad navis guber- 

 natorem : &quot; Caesarem vehis, et Fortunam ejus.&quot; 



Attamen istae sententiae ; &quot; Faber quisque fortu- 

 nae suag/ t( Sapiens dominabitur astris,&quot; &quot; Invia virtuti 

 nulla est via/ ac similes,, si intelligantur et adhibean- 

 tur potius pro calcaribus ad industriam quam pro 

 stapedibus ad insolentiam, magisque ut progignant 

 inhominibus decretorum constantiam et robur quam 

 arrogantiam et jactantiam, tanquam sanas et salu- 

 tares merito habitae sunt, ac proculdubio in pectori- 

 bus horninum magnanimorum sedem nonnullam 

 occuparunt; eo usque, ut cogitationes tales quando- 

 que aegre dissimulent. Videmus enim Augustum 

 Caesarem (qui, cum avunculo suo comparatus, potius 

 ab illo diversus quam inferior fuit, sed vir certe 

 paullo moderatior) sub finem vitas petiisse ab amicis, 

 qui lectum ejus circumstabant, ut postquam expiras- 

 set sibi plauderent ; quasi conscius sibi fuisset, 

 &quot; Mimum vitae a se commode transactum.&quot; Haec 

 quoque Doctrinae portio inter Desiderata numeranda 

 est : non quin in praxi, etiam nimio plus quam 

 oportet, usurpata sit et frequentata ; verum quod 

 libri de ilia silent. Quamobrem ex more nostro, 

 sicut in priore, nonnulla ejus capita recensebimus ; 

 eamque Fabrum Fortunae, sive (ut diximus) Doctri- 

 nam de Ambitu Vitae, nominabimus. 



