LIBER OCTAVUS. 39 



Ac primo quidem intuitu novum quoddam, et 

 insolitum argumentum tractare videbor, docendo 

 homines quomodo Fortunae suae Fabri fieri possint : 

 doctrinam certe, cui quivis libenter se discipulum 

 addixerit, donee difficultatem ejusdem habuerit 

 perspectam. Non enim leviora sunt, aut pauciora, 

 aut minus ardua, quae ad Fortunam comparandam 

 requiruntur quam quae ad Virtutem ; resque est 

 aeque difficilis ac severa, fieri vere Politicum ac vere 

 Moralem. At hujus Doctrinae pertractatio plurimum 

 ad litterarum turn decus, turn pundus, pertinet. 

 Interest enim in primis honoris litterarum, ut homi 

 nes isti pragmatici sciant eruditionem haudquaquam 

 aviculae qualis est alauda similem esse, quae in sub 

 lime ferri et cantillando se oblectare soleat, at nihil 

 aliud ; quinimmo ex accipitris potius genere esse, 

 qui et in alto volare, ac subinde cum visum fuerit 

 descendere et praedam rapere novit. Deinde et ad 

 Perfectionem Litterarum hoc ipsum spectat, quia 

 legitimae inquisitionis vera norma est, ut nihil inve- 

 niatur in globo materiae, quod non habeat parallelum 

 in globo crystalline sive intellects Hoc est, ut 

 nihil veniat in Practicam, cujus non sit etiam Doc- 

 trina aliqua et Theoria. Neque tamen litterae hanc 

 ipsam Fortunae Architectural^ aliter admirantur, aut 

 asstimant, quam ut opus quoddam inferioris generis. 

 Nemini enim Fortuna propria, pro dono Esse sui a 

 Deo concesso, ullo modo digna retributio esse possit. 

 Quin et non raro fit, ut viri a virtutibus egregii Fortu 

 nae suaa sponte renuncient, ut rebus sublimioribus 

 vacent. Digna tamen est Fortuna, quatenus virtutis 



