LIBER OCTAVUS. 43 



riri, qui erga arcana sua tarn fidi sint, animumque 

 gerant adeo obfirmatum, quin interdum ex iracun- 

 dia, interdum ex jactantia, interdum ex intima erga 

 amicum benevolentia, interdum ex animi imbecilli- 

 tate qui se mole cogitationum onerari amplius non 

 sustineat, interdum denique ex alio quopiam affectu 

 intimas animi cogitationes revelent et communicent. 

 Ac ante omnia sinus animi excutit, si simulatio 

 simulationem impulerit, juxta adagium illud Hispa- 

 norum ; &quot; Die mendacium, et erues veritatem.&quot; 



Quin et Factis ipsis, licet humani animi pignora 

 sint certissima, non prorsus tamen fidendum ; nisi 

 diligenter atque attente pensitatis prius illorum et 

 Magnitudine et Proprietate. Illud enim verissimum ; 

 &quot; Fraus sibi in parvis fidem praestruit, ut majore 

 emolutnento fallat.&quot; Italus vero seipsum in ipso 

 stare lapide putat ubi pra3co prsedicat, si melius 

 solito tractetur absque caussa manifesta. Etenim 

 officia ista minora homines reddunt oscitantes, et 

 quasi consopitos, tam ad cautionem quam ad indus- 

 triam, atque recte a Demosthene appellantur f ali- 

 menta socordiae. Porro proprietatem et naturam 

 nonnullorum Factorum, etiam qua? beneficiorum loco 

 habentur, subdolam et ambiguam luculenter cernere 

 licet ex eo quod Antonio Primo imposuit Mutianus ; 

 qui post reditum cum eo in gratiam, sed fide pessima, 

 plurimos ex Antonii amicis ad dignitates evexit ; 

 &quot; Simul amicis ejus prsefecturas et tribunatus largi- 

 tur :&quot; hoc autem astu Antonium non munivit, sed 

 exarmavit penitus et desolavit, amicitias ejus ad se 

 transferendo. 



