44 DE AtKiMENTIS SCIENTIARUM 



Certissima autem clavis ad animos hominum 

 reserandos vertitur in rimandis et pernoscendis vel 

 Ingeniis et Naturis ipsorum, vel Finibus et Iritentio- 

 nibus. Atque imbecilliores certe et simpliciores ex 

 Ingeniis, prudentiores autem et tectiores ex Finibus 

 suis optime judicantur. Certe prudenter et facete 

 (licet meb judicio minus vere) dictum fuit a Nuntio 

 quopiam Pontificis, sub reditu ejus a legatione apud 

 nationem quandam, ubi tanquam ordinarius rese- 

 derat. Interrogatus de delectu suecessoris sui, 

 consilium dedit ; &quot; Ut nullo modo mitteretur aliquis, 

 qui eximie prudens esset, sed potius mediocriter 

 tantum : quoniam (inquit) ex prudentioribus nemo 

 facile conjiciet, quid verisimile foret illius gentis 

 homines facturos.&quot; Sane non raro intervenit ille 

 error, et maxime familiaris est viris prudentibus, ut 

 ex modulo ingenii proprii alios metiantur, ac proinde 

 ultra scopum saBpius jaculentur ; supponendo quod 

 homines majora quaedam meditentur et sibi desti- 

 nent, et subtilioribus technis utantur, quam quae 

 illorum animos unquam subierint. Quod etiam 

 eleganter innuit adagium Italicum, quo notatur 

 nummorum, prudentiae,fidei semper minores inveniri 

 rationes quam quis putaret. Quare in levioris 

 ingenii hominibus, quia multa absurda faciunt, 

 capienda est conjectura potius ex propensionibus 

 Ingeniorum quam ex destinationibus Finium. Porro, 

 principes quoque (sed longe aliam ob caussam) ab 

 Ingeniis optime judicantur, privati autem ex Fini 

 bus. Principes enim fastigium adepti humanorum 

 desideriorum, nullos fere sibi propositos Fines habent 



