LIBER OCTAVUS. 55 



omnes mortales vel felices vel infelices fieri cupere, 

 prout sibi essent vel amici vel inimici.&quot; Sic Caesar, 

 cum primum profectus est in Gallias, nil veritus est 

 profited, &quot; Se malle primum esse in villa obscura 

 quam secundum Romas/ Idem Caesar, coepto jam 

 bello, dissimulatorem minime egit, si audiamus quid 

 Cicero de illo prasdicet. tf Alter,&quot; Caesarem innuens, 

 &quot; non recusat sed quodammodo postulat, ut (ut est) 

 sic appelletur Tyrannus.&quot; Similiter videmus, in 

 epistola quadam Ciceronis ad Atticum, quam mi 

 nime fuerit Augustus Caesar dissimulator; qui in 

 ipso ingressu ad res gerendas, cum adhuc senatui 

 esset in deliciis, solitus tamen erat in concionibus 

 apud populum jurare ilia formula ; &quot; Ita parentis 

 honores consequi iiceat.&quot; Illud autem non minus 

 quiddam erat, quam ipsa tyrannis. Verum est, ad 

 invidiam paullulum leniendam, solitum eum simul 

 ad statuam Julii Caesaris, quae in rostris posita erat, 

 manum protendere. Homines autem ridebant, et 

 plaudebant, et admirabantur, et inter se ita loque- 

 bantur ; &quot; Quid hoc est ? Qualis adolescens !&quot; Sed 

 tamen nihil malitiae in eo suspicabantur, qui tarn 

 candide et ingenue quod sentiret loqueretur. Et 

 isti quidem, quos nominavimus, prospera omnia con- 

 secuti sunt ; Pompeius contra, qui ad eosdem ten- 

 debat fines, sed viis magis umbrosis et obscuris (sicut 

 Tacitus de eo loquitur, &quot; Occultior non melior ;&quot; 

 atque Sallustius similiter idem insimulat, &quot; Ore 

 probo, animo inverecundo&quot;) id prorsus agebat, et in- 

 numeris technis moliebatur, ut cupiditates suas et 

 ambitionem alte recondendo interim rempublicam 



