56 DE AUGMENTIS SCIENTIARUM 



in anarchiam et confusionem redigeret, quo ilia se 

 necessario in sinus ejus conjiceret, atque hoc pacto 

 summa rerum ad eum deferretur quasi invitum et 

 renitentem. Cum vero hoc se putaret consecutum, 

 factus consul solus (quod nunquam cuiquam conti- 

 gisset) nihilo plus ad fines suos proficiebat ; eo quod 

 etiam illi, qui proculdubio eum fuissent adjuturi, 

 quid vellet non perciperent. Adeo ut tandem co- 

 actus sit tritam et vulgarem inire viam ; ut scilicet, 

 praetextu se Caesari opponendi, arma et exercitum 

 compararet. Adeo lenta, casibus obnoxia, et ple- 

 rumque infelicia solent esse ea consilia, quae pro- 

 funda dissimulatione obteguntur ! Qua de re idem 

 sensisse videtur Tacitus, cum simulationis artificia, 

 tanquam inferioris subsellii prudentiam, constituit 

 prae artibus politicis : illam Tiberio, has vero Au- 

 gusto Caesari attribuens. Etenim, de Livia verba 

 faciens, sic loquitur ; quod fuisset ilia cum artibus 

 mariti et simulatione filii bene composita. 



Quod ad animum Flectendum et Effingendum 

 attinet ; totis viribus certe incumbendum ut animus 

 reddatur occasionibus et opportunitatibus obsequens, 

 neque ullo modo erga eas durus aut renitens. Neque 

 enim majus fuerit impedimentum ad res gerendas, 

 aut fortunas hominum constituendas, quam illud ; 

 &quot; Idem manebat, neque idem decebat ;&quot; videlicet, 

 cum homines iidem sint, et natura sua utantur, 

 postquam occasiones se mutaverint. Bene itaque 

 Livius, cum Catonem Majorem introducit tanquam 

 fortunes suae architectum peritissimum, illud subjun- 

 git ; quod ei fuerit ingenium versatile. Atque hinc 



