LI13ER NONUS. 117 



tionis Naturalis. Quanto igitur Mysterium aliquod 

 Divinum fuerit magis absonum et incredibile, tanto 

 plus in credendo exhibetur honoris Deo, et fit vic 

 toria Fidei nobilior. Etiam et peccatores, quo magis 

 conscientia sua gravantur, et nihilominus fidem de 

 salute sua in Dei misericordia collocant, eo Deum 

 majore afficiunt honore : omnis autem desperatio 

 Deo pro contumelia est. Quinetiam, si attente rem 

 perpendamus, dignius quiddam est Credere quam 

 Scire, qualiter nunc scimus. In Scientia enim mens 

 humana patitur a sensu, qui a rebus materiatis re- 

 silit ; in Fide autem anima patitur ab anhna, qua? 

 est agens dignius. Aliter se res habet in statu 

 Gloria? : tune siquidem cessabit Fides, atque cognos- 

 cemus sicut et cogniti sumus. 



Concludamus igitur Theologiam Sacram ex 

 Verbo et Oraculis Dei, non ex Lumine Naturae aut 

 Rationis Dictamine, hauriri debere. Scripturn est 

 enim, &quot; Cceli enarrant gloriam Dei :&quot; at nusquam scrip- 

 turn invenitur, &quot; Cceli enarrant voluntatera Dei.&quot; De 

 ilia pronunciatur, &quot;Ad Legem et Testimonia, si non 

 fecerint secundum verbum istud,&quot; etc. Neque hoc 

 tenet tantum in grandibus illis mysteriis de Deitate, 

 Creatione, Redemptione ; verum pertinet etiam ad 

 interpretation em perfectiorem Legis Moralis; &quot;Dili- 

 gite inimicos vestros ; benefacite his qui oderunt vos, 

 etc. ut sitis filii patris vestri qui in ccelis est, qui pluit 

 super justos et injustos.&quot; Qua? certe verba plausum 

 ilium merentur, &quot; Nee vox hominem sonat.&quot; Siquidem 

 vox est, qua? Lumen Naturae superat. Quinetiam vi- 

 demus poetas ethnicos, praesertim cum pathetice lo- 

 quantur, expostulare non raro cum Legibus et Doc- 



