LIBER NONUS. 119 



Attamen usus Rationis Humanae in spiritualibus 

 multiplex sane exsistit, ac late admodum patet. 

 Neque enim sine caussa est, quod Apostolus Religio- 

 nem appellaverit Rationalem Cultum Dei. Recor- 

 detur quis caerimonias et typos veteris Legis ; 

 fuerunt illae rationales et significativae, longe dis- 

 crepantes a caerimoniis idololatria? et magiae ; quas 

 tanquam surdae et mutae erant, nihil docentes ple- 

 rumque, immo ne innuentes quidem. Praecipue 

 Christiana Fides, ut in omnibus, sic in hoc ipso 

 eminet ; quod auream servet mediocritatem circa 

 usum Rationis et Disputationis (quas Rationis pro 

 les est) inter leges Ethnicorum et Mahometi, quae 

 extrema sectantur. Religio siquidem Ethnicorum 

 fidei aut confessionis constantis nihil habebat ; 

 contra, in religione Mahometi, omnis Disputatio 

 interdicta est : ita ut altera erroris vagi et multipli- 

 cis, altera vafrae cujusdam et cautae imposturae, fa- 

 ciem praa se ferat ; cum sancta Fides Christiana 

 Rationis usum et Disputationem, sed secundum 

 debitos fines, et recipiat et rejiciat. 



Humanae Rationis usus, in rebus ad Religionem 

 spectantibus, duplex est ; alter in Explicatione Mys- 

 terii, alter in Illationibus quaa inde deducuntur. 

 Quod ad Mysteriorum Explicationem attinet, vide- 

 mus non dedignari Deum ad infirmitatem captus 

 nostri se demittere, Mysteria sua ita explicando ut 

 a nobis optime ea possint percipi ; atque Revelatio- 

 nes suas in Rationis nostras syllepses et notiones 

 veluti inoculando ; atque Inspirationes ad intellec- 

 tum nostrum aperiendum sic accommodando, quem- 



