LIBER NONUS. 121 



puta schaccorum aut similibus, primas ludi normas 

 et leges mere positivas esse, et ad placitum ; quas re- 

 eipi, non in disputationem vocari, prorsus oporteat : 

 ut vero vincas, et perite lusum instituas, id artifi- 

 ciosum est et rationale. Eodem modo fit et in Legi- 

 bus Humanis ; in quibus haud paucae sunt Maxima? 

 (ut loquuntur), hoc est, Placita mera Juris, quae 

 auctoritate magis quam ratione nituntur, neque in 

 Disceptationem veniunt. Quid vero sit justissimum, 

 non absolute, sed relative (hoc est, ex analogia ilia- 

 rum Maximarum), id demum rationale est, et latum 

 disputationi campum praebet. Talis igitur est Se- 

 cundaria ilia Ratio, quas in Theologia Sacra lo 

 cum habet, quae scilicet fundata est super Placita 

 Dei. 



Sicut vero Rationis Humanae in Divinis usus est 

 duplex, ita et in eodem usu duplex Excessus ; alter, 

 cum in Modum Mysterii curiosius quam par est in- 

 quiritur, alter cum Illationibus aequa tribuitur auc- 

 toritas ac Principiis ipsis. Nam et Nicodemi discipu- 

 lus videri possit, qui pertinacius quaerat ; &quot; Quomodo 

 posset homo nasci cum sit senex?&quot; Et discipulus Pauli 

 neutiquam censeri possit, qui non quandoque in doc- 

 trinis suis inserat ; &quot; Ego, non Dominus :&quot; aut illud 

 &amp;lt;l Secundum consilium meum.&quot; Siquidem Illationi 

 bus plerisque stilus iste converiiet. Itaque nobis res 

 salubris videtur et in primis utilis, si tractatus in- 

 stituatur sobrius et diligens, qui de usu Rationis 

 Humanae in theologicis utiliter pragcipiat, tanquam 

 Divina quaedam Dialectica : utpote, quae futura sit 

 instar opiatae cujusdam medicine, quae non modo 

 speculationum quibus schola interdum laborat inania 



