150 EPISTOLA DEDICATORIA. 



iis quae agunt aut loquuntur. Verum hunc casum 

 (de quo loquor) ita intelligi volo, ut si quid in his 

 quae affero sit boni, id immensae misericordiae et 

 bonitati divinae, et felicitati ternporum tuorum tri- 

 buatur : cui et vivus integerrimo affect u servivi, et 

 mortuus fortasse id effecero, ut ilia posteritati, nova 

 hac accensa face in philosophiae tenebris, perlucere 

 possint. Merito autem temporibus regis omnium 

 sapientissimi et doctissimi, Regeneratio ista et Instau- 

 ratio scientiarum debetur. Superest petitio, Majes- 

 tate tua non indigna, et maxime omnium faciens ad 

 id quod agitur. Ea est, ut quando Salomonem in 

 plurimis referas, judiciorum gravitate, regno pucifico, 

 cordis latitudine, librorum denique quos composuisti 

 nobili varietate, etiam hoc ad ejusdem regis exem- 

 plum addas, ut cures historian! naturalem et experi- 

 mentalem, veram et severam (missis philologicis) et 

 quae sit in ordine ad condendam philosophiam, deni- 

 que qualem suo loco describemus, congeri et perfici: 

 ut tandem post tot mundi aetates, philosophia et sci- 

 entiae non sint amplius pensiles et aereae, sed solidis 

 experientiae omnigenae ; ejusdemque bene pensitataS) 

 nitantur fundamentis. EquidemOrganum praebui ; 

 verum materies a rebus ipsis petenda est. Deus Opt. 

 Max. Majestatern tuam diu servet incolumem. 

 Serenissimae Majestati tuse 



Servus Devinctissimus, 

 et Devotissimus, 



FRANCISCUS VERULAM, 

 Cancellarius. 



