PRjEFATIO. 167 



non lucifera, qusesivit ; nee ordinem divinum imitata 

 est, qui primo die lucem tantum creavit, eique 

 unum diem integrum attribuit ; neque illo die quic- 

 quam materiati operis produxit, verum sequentibus 

 diebus ad ea descendit. At, qui summas dialectics 

 partes tribuerunt, atque inde fidissima scientiis prae- 

 sidia comparari putarunt, verissime et optime vide- 

 runt, intellectum humanum sibi permissum merito 

 suspectum esse debere. Verum infirmior omnino 

 est malo medicina, nee ipsa mali expers : siquideoi 

 dialectica, quae recepta est, licet ad civilia, et artes 

 quse in sermone et opinione positae sunt, rectissime 

 adhibeatur, naturae tamen subtilitatem longo inter- 

 vallo non attingit ; et prensando quod non capit, ad 

 errores potius stabiliendos, et quasi figendos, quam 

 ad viam veritati aperiendam valuit. 



Quare, ut quae dicta sunt, complectamur, non 

 videtur hominibus aut aliena fides, aut industria pro- 

 pria, circa scientias hactenus felicitr illuxisse ; pra?- 

 sertim cum et in demonstrationibus et in experi- 

 mentis adhuc cognitis parum sit praesidii. ^Edificium 

 autem hujus universi, structura sua, intellectui hu- 

 mano contemplanti, instar labyrinthi est ; ubi tot 

 ambigua viarum, tarn fallaces rerum et signorum 

 similitudines, tarn obliquaa et implexae naturarum 

 spira? et nodi, undequaque se ostendunt : iter autem, 

 sub incerto sensus lumine, interdum affulgente, 

 interdum se condente, per experientiae et rerum par- 

 ticularium sylvas, perpetuo faciendum est. Quin- 

 etiam duces itineris (ut dictum est) qui se offerunt, 

 et ipsi implicantur; atque errorum et errantium 



