PR^EFATIO. 161 



homines sensum in ofticio, quoad divina, contineant. 

 Sensus enim (instar solis) globi terrestris faciem 

 aperit, coelestis claudit et- obsignat. Rursus, ne 

 hujusce mali fuga, in contrarium peccent ; quod 

 cert& fiet, si naturae inquisitionem ulla ex parte veluti 

 interdicto separatam putant. Neque enim pura ilia 

 et immaculata Scientia naturalis, per quam Adam 

 nomina ex proprietate rebus imposuit, principium 

 aut occasionem lapsui dedit : sed ambitiosa ilia et 

 imperativa scientiae moralis de bono et malo dijudi- 

 cantis cupiditas, ad hoc ut homo a Deo deficeret, et 

 sibi ipsi leges daret, ea demum ratio atque modus 

 tentationis fuit. De scientiis autem quse naturam 

 con tern plan tur, sanctus ille philosophus pronuntiat, 

 &quot; Gloriam Dei esse celare rem ; gloriam Regis autem 

 rem invenire :&quot; non aliter ac si divina natura, inno- 

 centi et benevolo puerorum ludo delectaretur, qui 

 ideo se abscondunt ut inveniantur ; atque animam 

 humanam sibi collusorem in hoc ludo, pro sua in 

 homines indulgentia et bonitate, cooptaverit. Pos- 

 tremo omnes in universum monitos volumus, ut 

 scientiae veros fines cogitent ; nee earn aut animi 

 caussa petant, aut ad contentionem, aut ut alios 

 despiciant, aut ad commodum, aut ad famam, aut ad 

 potentiam, aut hujusmodi inferiora, sed ad meritum 

 et usus vitas, eamque in charitate perficiant et regant. 

 Ex appetitu enim potentiae angeli lapsi sunt ; ex 

 appetitu scientiae homines, sed charitatis non est 

 excessus ; neque angelus aut homo per earn unquam 

 in periculum venit. 



Postulata autem nostra quae afferimus talia sunt. 

 De nobis ipsis silemus : de re autem quae agitur 



VOL. IX. M 



