162 PIUEFATIO. 



petimus, ut homines earn non opinionem, sed opus 

 esse cogitent, ac pro certo habeant, non sectas nos 

 alicujus aut placiti sed utilitatis et arnplitudinis 

 humanaa fundamenta moliri. Delude ut suis com- 

 modis aequi, exutis opinionum zelis et praejudiciis, in 

 commune consulant, ac ab erroribus viarum atque 

 impediments, nostris praesidiis et auxiliis, liberati et 

 muniti laborum qui restant et ipsi in partem 

 veniant. Praeterea ut bene sperent, neqne instau- 

 rationem nostram, ut quiddam infinitum et ultra 

 mortale, fingant et animo concipiant ; cum revera 

 sit infiniti erroris finis et terminus legitimus ; mor- 

 talitatis autem et humanitatis non sit immemor, 

 cum rein non intra unius aetatis curriculum omnino 

 perfici posse confidat sed succession! destinet ; 

 denique scientias non per arrogantiam in human! 

 ingenii cellulis, sed submisse in mundo majore 

 quaerat. Vasta vero ut plurimum sclent esse quae 

 inania : solida contrahuntur raaximfe et in parvo sita 

 sunt. Postremo etiam petendum videtur (ne forte 

 quis rei ipsius periculo nobis iniquus esse velit) ut 

 videant homines, quatenus ex eo quod nobis asserere 

 necesse sit (si modo nobis ipsi constare velimus) de 

 his nostris opinandi, aut sententiam ferendi sibi jus 

 permissum putent : cum nos omnem istam rationem 

 humanam praematuram, anticipantem, et a rebus 

 temere et citius quam oportuit abstractam (qua- 

 tenus ad inquisitionem naturas), ut rem variam et 

 perturbatam et male exstructam,rejiciamus. 

 Neque postulandum est, ut ejus 

 judicio stetur, quae ipsa in 

 judicium vocatur. 



