DISTRIBUTIO OPERIS. 167 



tamen ad naturam rerum, inductione per omnia, et 

 tarn ad minores propositiones, quam ad majores, 

 utimur. Inductionem enim censemus earn esse 

 demonstrandi formam, quae sensum tuetur, et natu 

 ram premit, et operibus imminet ac fere imrniscetur. 



Itaque ordo quoque demonstrandi plane inverti- 

 tur. Adhuc enim res ita geri consuevit, ut a sensu 

 et particularihus primo loco ad maxime generalia 

 advoletur, tanquarn ad polos fixos circa quos dispu- 

 tationes vertantur ; ab illis caetera per media deri- 

 ventur, via certe compendiaria, seel praecipiti, et 

 ad naturam impervia ad disputationes vero proclivi 

 et accommodata. At secundum nos, axiomata con- 

 tinenter, et gradatim excilantur, ut nonnisi postremo 

 loco ad generalissima veniatur ; ea vero generalissia 

 evadunt, non notionalia, sed bene terminata ; et talia 

 quae natura ut revera sibi notiora agnoscat, quasque 

 rebus haereant in medullis. 



At in forma ipsa quoque inductionis, et judicio 

 quod per earn fit, opus longe maximum rnovemus. 

 Ea enim de qua dialectici loquuntur, quae procedit 

 per enumerationem simplicem, puerile quiddam est, 

 et precario concluclit, et periculo ab instantia con- 

 tradictoria exponitur, et consueta tantum intuetur 

 nee exitum repent. 



Atqui opus est ad scientias inductionis forma 

 tali, quae experientiam solvat, et separet, et per 

 exclusiones ac rejectiones debitas necessario con- 

 cludat. Quod si judicium illud vulgatum dialecti- 

 corum tarn operosum fuerit, et tanta ingenia exer- 

 cuerit ; quanto magis laborandum est in hoc altero, 



