188 PK^EFATIO. 



duas esse res, de quibus homines plane monitos vo- 

 lumus, ne forte illse eos fugiant aut praetereant. 

 Quarum prima hujusmodi est ; fieri fato quodam 

 (ut existimamus) bono, ad exstinguendas et depellen- 

 das contradictiones et tumores anitnomm, ut et ve- 

 teribus honor, et reverentia intacta et imminuta 

 maneant, et nos destinata perficere, et tamen mo- 

 destia? fructum percipere possimus. Nam nos, si 

 profiteamur nos meliora afferre quam antiqui ean- 

 dem quam illi viam ingressi, nulla verborum arte 

 efficere possimus, quin inducatur quaedam ingenii, 

 vel excellentiae, vel facultatis comparatio, sive con- 

 tentio ; non ea quidem illicita aut nova, (quidni 

 enim possimus, pro jure nostro, neque eo ipso alio 

 quam omnium, si quid apud eos non recte inventum 

 aut positum sit, reprehendere aut notare ?) sed 

 tamen utcunque justa aut permissa ; nihilominus 

 impar fortasse fuisset ea ipsa contentio, ob virium 

 nostrarum modum. Verum cum per nos illud aga- 

 tur, ut alia omnino via intellectui aperiatur illis in- 

 tentata et incognita, commutata jam ratio est ; 

 cessant studium et partes, nosque indicis tantum- 

 modo personam sustinemus ; quod mediocris certe 

 est auctoritatis, et fortuna3 cujusdam potius quam 

 facultatis et excellentias. Atque haec moniti species 

 ad personas pertinet, altera ad res ipsas. 



Nos siquidem de deturbanda ea, quae nunc floret, 

 philosophia, aut si quoe alia sit aut erit hac emen- 

 datior aut auctior, minime laboramus. Neque 

 enim officimus, quin philosophia ista recepta, et alise 

 id genus, disputationes alant, sermones ornent, 



