202 NOVUM ORGANUM. 



milis est subtilitas de lineis semper divisibilibus, ex 

 impotentia cogitationis. At majore cum pernicie in- 

 tervenit haec impotentia mentis in inventione caus- 

 sarum : nam cum maxime universalia in natura 

 positiva esse debeant, quemadmodum inveniuntur, 

 neque sunt revera caussabilia ; tamen intellectus hu- 

 manus nescius acquiescere, adhuc appetit notiora. 

 Turn vero ad ulteriora tendens ad proximiora 

 recidit, videlicet ad caussas finales ; quse sunt plane 

 ex natura hominis, potius quam universi : atque ex 

 hoc fonte pbilosophiam miris modis corruperunt. 

 Est autem aeque imperiti et leviter philosophantis, 

 in maxime universalibus caussam requirere, ac in 

 subordinatis et subalternis caussam non desiderare. 



XL1X. 



Intellectus humanus luminis sicci non est ; sed re- 

 cipit infusionem a voluntate et affectibus, id quod 

 generat ad quod vult scientias . Quod enim mavult 

 homo verum esse, id potius credit. Rejicit itaque 

 difficilia, ob inquirendi impatientiam ; sobria, quia 

 coarctant spem ; altiora naturae, propter superstitio- 

 nem ; lumen experientias, propter arrogantiam et 

 fastum, ne videatur mens versari in vilibus et fluxis ; 

 paradoxa, propter opinionem vulgi ; denique innu- 

 meris modis, iisque interdum imperceptibilibus, af- 

 fectus intellectum imbuit et inficit. 



L. 



At longe maximum impedimentum et aberratio 

 intellectus humani provenit a stupore et incompe- 

 tentia et fallaciis sensuum ; ut ea qua? sensum feriant, 

 illis quae sensum immediate non feriunt, licet potio- 



