NOVUM ORGANUM. 219 



nitiones quaedam sunt et praesidia ; eseque quas in 

 dialecticis habemus id fere agunt, ut mundum plane 

 cogitationibus humanis, cogitationes autem verbis, 

 addicant et mancipent. Demonstrationes vero poten- 

 tia quadam philosophiae ipsae sunt, et scientiae. 

 Quales enim eae sunt, ac prout rite aut male insti- 

 tutae, tales sequuntur philosophiae, et contempla- 

 tiones. Fallunt autem et incompetentes sunt eae, 

 quibus utimur in universo illo processu, qui a sensu 

 et rebus ducit ad axiomata et conclusiones. Qui 

 quidem processus quadruplex est, et vitia ejus toti- 

 dem. Primo, impressiones sensus ipsius vitiosae 

 sunt ; sensus enim et destituit, et fallit. At destitu- 

 tionibus substitutiones, fallaciis rectificationes deben- 

 tur. Secundo, notiones ab impressionibus sensuum 

 male abstrahuntur, et interminatae, et confusae sunt, 

 quas terminatas et bene finitas esse oportuit. Tertio, 

 inductio mala est, quae per enumerationem simplicem 

 principia concludit scientiarum, non adhibitis exclu- 

 sionibus et solutionibus, sive separationibus naturae 

 debitis. Postremo, modus ille inveniendi et probandi, 

 ut primo principia maxime generalia constituantur, 

 deinde media axiomata ad ea applicentur et proben- 

 tur, errorum mater est, et scientiarum omnium 

 calamitas. Verum de istis, quae jam obiter perstrin- 

 gimus, fusius dicemus, cum veram interpretandae 

 naturae viam, absolutis istis expiationibus et expur- 

 gationibus mentis, proponemus. 



LXX. 



Sed demonstratio longe optima est experientia ; 

 modo hagreat in ipso experimento. Nam si traduca- 



