226 NOVUM ORGANUM. 



LXXV. 



Etiam aliud signum capiendum est (si modo 

 signi appellatio huic competat ; cum potius testirao- 

 nium sit atque adeo testimoniorum omnium validis- 

 simum) ; hoc est propria confessio auctorum, quos 

 homines nunc sequuntur. Nam et illi, qui tanta 

 fiducict de rebus pronuntiant, tamen per intervalla 

 cum ad se redeant ad querimonias de naturae subti- 

 litate, rerum obscuritate, humani ingenii infirmitate, 

 se convertunt. Hoc vero si simpliciter fieret, alios 

 fortasse qui sunt tirnidiores ab ulterior! inquisitione 

 deterrere, alios vero qui sunt in genio alacriori et 

 magis fidenti, ad ulteriorem progressum acuere et 

 incitare possit. Verum non satis illis est de se con- 

 fiteri, sed quicquid sibi ipsis aut magistris suis incog- 

 nitum aut intactum fuerit id extra terminos possibilis 

 ponunt, et tanquam ex arte, cognitu aut factu im- 

 possibile pronuntiant : summa superbia et invidia, 

 suorum inventorum infirmitatem in naturae ipsius 

 calumniam, et aliorum omnium desperationem ver- 

 tentes. Hinc schola Academiae Novae, quae acatalep- 

 siam ex professo tenuit, et homines ad sempiternas 

 tenebras damnavit. Hinc opinio, quod forrnae sive 

 verae rerum differentiae (quae revera sunt leges 

 actus puri) inventu impossibiles sint, et ultra 

 hominem. Hinc opiniones illae in activa et opera- 

 tiva parte ; calorem solis et ignis toto genere 

 differre ; ne scilicet homines putent, se per opera 

 ignis aliquid simile iis quae in natura fiunt educere 

 et formare posse. Hinc illud: compositionem tan- 

 turn opus hominis, mistionem vero opus solius naturae 

 esse : ne scilicet homines sperent aliquam ex arte 



