NOVUM ORGANUM. 229 



diuturnae in illis per tot saecula morae ; quas plurimae 

 sunt et potentissimse : ut tollatur omnis admiratio, 

 haec quae adducimus homines hucusque latuisse et 

 fugisse ; et maneat tantum admiratio, ilia nunc 

 tandem alicui mortalium in mentem venire potuisse, 

 aut cogitationem cujuspiam subiisse : quod etiam 

 (ut nos existimamus) felicitatis magis est cujusdam, 

 quam excellentis alicujus facultatis ; ut potius pro 

 temporis partu haberi debeat, quam pro partu ingenii. 



Primo autem tot saeculorum numerus, vere rem 

 reputanti, ad magnas angustias recidit. Nam ex 

 viginti quinque annorum centuriis, in quibus me- 

 moria et doctriria hominum fere versatur, vix sex 

 centuriae seponi et excerpi possunt, quae scientiamm 

 feraces, earumve proventui utiles fuerunt. Sunt 

 enim non minus temporum quam regionum eremi 

 et vastitates. Tres enim tantum doctrinarum re- 

 volutiones et periodi recte numerari possunt : una, 

 apud Graecos ; altera, apud Romanes ; ultima, apud 

 nos, occidentales scilicet Europae nationes : quibus 

 singulis vix duae centuriag annorum merito attribui 

 possunt. Media mundi tempora, quoad scientiarum 

 segetem uberem aut lastam, infelicia fuerunt. Neque 

 enim caussa est, ut vel Arabum, vel Scholasticorum 

 mentio fiat : qui per intermedia tempora scientias 

 potius contrivertmt numerosis tractatibus, quam 

 pondus earum auxerunt. Itaque prima caussa tam 

 pusilli in scientiis profectus ad angustias temporis 

 erga illas propitii rite et ordine refertur. 



LXXX. 



At secundo loco se offert caussa ilia magni certe 



