NOVUM ORGANUM. 379 



sitio (missis duobus illis motibus prioribus) ad hunc 

 ultimum ; et inquiratur si fiat aliqua talis sublatio 

 per consensurn, sive vim magneticam. Atqui primo 

 manifestum est universas aquas, prout ponuntur in 

 fossa, sive cavo maris, non posse simul attolli, quia 

 defuerit quod suceedat in fundo : adeo ut si foret in 

 aquis aliquis hujusmodi appetitus se attollendi, ille 

 ipse tamen a nexu rerum, sive (ut vulgo loquuntur) 

 ne detur vacuum, fractus foret et cohibitus. Relin- 

 quitur, ut attollantur aquae ex aliqua parte, et per 

 hoc minuantur et cedant ex alia. Enimvero rur- 

 sus necessario sequetur, ut vis ilia magnetica, cum 

 super totum operari non possit, circa medium ope- 

 retur intensissime, ita ut aquas in medio attollat ; 

 illae vero sublatae, latera per successionem deserant 

 et destituant. 



Itaque jam tandem perventum est ad Instantiam 

 Crucis circa boc subjectum. Ea talis est : si inve- 

 niatur, quod in refluxibus maris aquarum superficies 

 in mari sit arcuata magis et rotunda, attollentibus 

 se scilicet aquis in medio maris, et deficientibus 

 circa latera, quas sunt littora ; et in fluxibus eadem 

 superficies sit magis plana et aequa, redeuntibus sci 

 licet aquis ad priorem suam positionem ; turn certe 

 per bane Instantiam Decisoriam potest recipi sub 

 latio per vim magneticam, aliter prorsus abjudi- 

 canda est. Hoc vero in fretis per lineas nauticas 

 non difficile est experiri ; videlicet utrum in refluxi 

 bus versus medium marLs, mare non sit magis altum 

 sive profundum, quarn in fluxibus. Notandum autem 

 est, si hoc ita sit, fieri (contra ac creditur) ut attol- 



